Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van de Engelsche woorden over haar heen gegaan, maar toen — misschien is het geweest, omdat de stem plotseling anders klonk.... hooger.... opgedreven als het ware door een sterke emotie — toen op eenmaal heeft ze de woorden verstaan. Ze hoort ze nu weer, gesproken door deze even trillende, wankele stem.

— You had abandoned all hope of being dug out? —

— Long ago. —

— You know, that you are recalled to life? —

— They teil me so. —

— I hope, you care to live. —

— I can't say.—

Als een obstinate melodie zijn deze woorden in haar na blijven klinken altijd met die tegenstem van weemoedige, zachtblauwe lieflijkheid.... glooiende heuvelen, blauw van de wilde hyacinthen. En nu, daar is het oude wijsje weer, tegelijk monotoon en indringend en op wonderlijke wijze haar diepste wezen beroerend.

— You know, that you are recalled to life? —

— They teil me so. —

— I hope, you care to live? —

— I can't say. —

Ze zegt niet anders dan : — O nee .... ik ben .... te ... . moe. —

Maar Jetje is onvermurwbaar en haar drang weerstaan lijkt tenslotte moeilijker dan toegeven. En als ze, eindelijk overreed, de zoldertrap opklimt, om haar schaatsen te gaan halen, dan is er toch ook een zwakke,

Sluiten