Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aarzelende verwachting in haar opgestaan.

— I hope, you care to live? —

— I can't say. —

Het is of ze nogmaals voor de gesloten deur van de zolderkamer staat. Alleen is de verwachting kleiner geworden .... de vrees grooter. Maar toch ....

Zal ze het misschien toch prettig vinden? Schaatsenrijden was toch altijd heerlijk. In twee jaren heeft ze nu geen kind gekregen. Ze voelt zich wat sterker. Een aanduiding van kleur verlevendigt haar gezichtje, dat iets gevulder is geworden. Ze zou niet kunnen zeggen wat precies, maar eensklaps is het nu, of ze toch van dezen middag iets verwacht.

Op het steigertje binden ze de schaatsen aan. Dit smalle gedeelte van de gracht wordt bijna niet bereden. Het is met witte stuifsneeuw dun overpoederd.

Ze moet denken aan den vlierstruik in den tuin bij Treesje Dubbeldam en hoe ze van de afgevallen bloesems een tapijt maakten in hun huis. Bloemensneeuw, zeiden ze altijd. Het rook lekker.

— Hou me vast, Stance, — gilt Jetje. — Ik kan er niks meer van. Het is zoo griezelig. —

Maar na enkele slagen is de onwennigheid voorbij en ze rijden als vroeger. Stance moet voortdurend denken aan de diepte onder haar. Het is vreemd te rijden over deze diepte, waarin je zoo vaak hebt gestaard. Je voelt ze onder je. Je voelt de betrekkelijke dunheid

Sluiten