Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„het laatste" .... maar wat gaf dat, als het toch weer opnieuw begon? Hoe treurig was „geboren worden".

Ze kan nog niet helder denken. Ze weet alleen dat het haar treurig maakt.... oneindig treurig. Het arme meisje, dat nu het heele lange leven nog weer door moet gaan .... en dat zoo moe zal worden .... dat zeker net als zij zoo moe zal worden ....

En langzaam beginnen de tranen te druppen uit haar oogen. Ze glijden langs de diepe groeven in haar wangen als moede reizigers langs holle, schaduwige wegen. Tranen .... tranen .... het is of een nieuwe wel is aangeboord, een onuitputtelijke wel van medelijden. Ze veegt de tranen niet weg. Ze is te moe. Ze snikt niet. Ze schreit zoo stil als ze altijd heeft geleefd.

De baker heeft het kind in de wieg teruggelegd. Ze is verontrust door dit weerstandsloos schreien en weet niet, wat ertegen te doen.

In Stance is de donkere stroom. In haar is altijd de donkere stroom geweest van levensonlust.... levensonmacht. Ze heeft niet kunnen en niet willen leven als al die anderen. Dat was toch al te weinig en niet de moeite van het zware leven waard. Maar de stroom was ondergrondsch. Men zag het duister water niet, waarboven wankelend haar leven stond. Maar nu heeft deze nieuwaangeboorde wel van medelijden zich in den stroom gestort en het zwarte water is hoog gerezen. Het is niet meer onder te houden geweest. Het medelijden schijnt niet iets afzonderlijks. Het is niet een nieuw en

Sluiten