Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wist hij niet meer. Het was toen nacht geweest. Ja ... . dat was heel lang geleden.

Nu was het Stance, die schreide .... het kind van Emilie .... en van hem.

Ze spraken niet. Ze hadden nooit gesproken immers.

Voor de opgeschoven ramen waren de jalouzieën neergelaten. Daarachter stond de zomer als een groengouden, gonzende grot. De kamer ving van deze groenheid een sluierigen, matten weerschijn. Een bij was binnengekomen door de open spleten van de jalouzie en vloog rond, donker.... bronzig gonzend. Het was of ze in haar klein, goudbehaard lichaam een gansche vertoornde zomer omdroeg, die hartstochtelijk een uitweg zocht uit den verstorven groenen schemer van de kamer naar het vollevende buiten.

Achter het gebloemde scherm in de witte wieg sliep het kind. Notaris Marens zat heel stil. Onder de rimpelleden stonden zijn oogen zacht en levend van bekommernis. Vandaag herinnerde hij zich zooveel zooveel dat vergeten had geschenen. Zooveel, dat niet meer was geweest dan een in schemering vervagende legende. Vandaag herinnerde hij zich Emilie .... en dat hij op een nacht haar tranen had gedroogd .... en hoe ze te zamen door een groenen zomer waren gegaan. Vandaag herinnerde hij zich bijna.... de liefde. Deze legenden .... was hij het dan toch zelf, die ze had geleefd?

Met een ongewende, schroomvallige teederheid veeg-

Sluiten