Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Achter het scherm klonk zacht en klagelijk het hulpeloos geluidje van het kind op, meer kreunen dan schreien.

— Het kind, papa. Nu is het een meisje. Het schreit niet als de anderen. Hoor ! —

Ze hadden nooit met elkaar gesproken. Ze konden ook nu niet zeggen, wat hen bewoog. — Waar zou het ook goed voor geweest zijn? — dacht notaris Marens. Maar in Stance was een verlangen .... een smartelijke hunkering naar vertrouwelijkheid .... naar iets warms om zich veilig aan over te geven.

— Ik —, zei ze, slikkend tegen de opwellende tranen,

— ik had wel graag gewild .... dat ze ... . Aimée zou heeten. Maar ze hadden haar al een naam gegeven. —

In deze enkele woorden biechtte ze een leven van verlangen.

— Aimée? — herhaalde notaris Marens. — Aimée?

— Zijn dorre, ambtelijke stem pikte het woord op als een vreemde kostbaarheid. Hij besefte wel, hoe veelomvattend deze bekentenis was.

— Ja —, zei hij enkel, — en nu heet ze Constance Emilie. —

Hij hield even haar rustelooze, witte handen in de zijne. — Ik moet nu gaan, kind. —

— Ja —, zei Stance, — Constance en ... . Emilie? — Ze sprak het laatste woord vragend uit, alsof ze van hem wilde weten : Kan het een belofte zijn van geluk .... deze naam .... Emilie ?

Maar hij antwoordde haar niet. Hij haastte zich de

De Blauwe Horizon 12

Sluiten