Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en het waartoe van dit roezige, absorbeerende leven? Men leefde en daarmee uit. — Dat is dat —, zei Johanna.

Nooit ging Stance over tot iets als een directen aanval. Ze vroeg nooit openlijk naar een weg .... naar een waarom. Maar haar brandend onrustige oogen stelden de vraag en haar handen, die niet meer stil konden zijn. Dieper dan het verlangen om te weten.... te vinden .... lag het besef in haar, dat wat ze zocht onvindbaar was. Moest je een som, die niet uitkwam toch al maar doorwerken? Een eindelooze .... eindelooze .... eindelooze staart aan de deeling ? En het kind ?

Moest het kind nu weer opnieuw beginnen na haar

dezelfde som .... die toch niet uit kon komen?

De anderen hadden plezier in het gecijfer, maar als je nu een uitkomst wou en er was geen uitkomst en je wist dat?

Lange dagen zat ze bij de wieg van het kind .... Constance Emilie .... en keek uit in den zomer, die al zwaarder en machtiger groen begon te worden. Of de bronzen galm van een klokketoon er dreunend doorheen sloeg, zoo was het haar, als ze afgetrokken in die ontzaglijk groene deining staarde. Het leek haast, of ze weer een nieuwen droom was binnengegleden, dacht ze soms. Zij en het kind, te zamen in het hart van deze groene bewogenheid. Maar tegelijk wist ze dan wel: Het was ditmaal geen droom. Dit was niet het vertrouwelijke .... dit was niet het goede, waaraan je je over kon geven. Nooit kon dit je veilig doen voelen, of je liefste je hield in de holte van zijn hand als een

Sluiten