Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hyacinthen in glazen voor het raam zwol aan tot een golvende, diepe, weemoedige melodie .... de glooiende Engelsche heuvelen met grijsblauwe hyacinthen begroeid, die vervloeiden in de oneindigheid. De zoete, al te zoete, bijna bedwelmende geur.

— I hope, you care to live? —

— No, I don't. —

Zij had het niet gewenscht.... nee.

De houtduif vloog klapwiekend weg. Ze boog zich over den wagen en beroerde even met een streelenden vinger het gezichtje van het kind .... of ze een klein beestje aaide.

Nooit liefkoosde ze het kind hartstochtelijk en gulzig als andere moeders doen. Ze streelde het zoo maar eens even, bijna schuchter-verteederd. Het arme kind .... het leefde zoo stil.

* *

*

's Avonds zat ze boven. Soms in den lichtkring van de lamp met een boek, waarin ze verstrooid las. Soms in de duisternis voor het open raam. Ze hoorde het nachtelijk ruischen van de boomen dan heel nabij .... een machtig-geheimzinnige zang.

Als een kleine vogel er zwakjes doorheen piepte, leek het donker lied ontzaglijk groot en machtig. Ze voelde dan een huivering door zich heen gaan.... een kille huivering. Waarheen zou het al te geweldige haar voeren?

Het kind sliep achter de witte wiegegordijnen.

Sluiten