Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Tot aan Zijn voeten; hoe men daar ook was verstoord, Om dat een deerne als ik die woning binnendrong; Maar dat de Heiland met Zijn zachte, tere stem Mij van verlossing sprak door vast geloof in Hem.

Johannes (zacht)

’t Was of een engel Gods een lied van vreugde zong...

(Weer ziet Magdalena even verrast naar Johannes om zich dan weer tot Maria te wenden.)

Magdalena

Ik sprak haar van de tranen uit Johannes’ oog,

Zich mengend met de mijne ... en dat hij ’t verstond, En leefde met ons mee. Hij zou de diepe wond,

Die haar de broeder sloeg, genezen....

; Zij bewoog

Zich niet, maar zag ineens mij aan...

(Magdalena snikt en verbergt haar hoofd in de schoot van Maria).

Thomas

Met bitt’re spot.

Ik ken dat. Valse schaamte, die de ziel verhardt; Z a c h e u s

Die te verbergen zoekt onzegbaar diepe smart.

Wees maar gerust. Zij breekt. Haar ziel komt eens tot

God.

Magdalena (opgestaan)

Niet dat! ’t Was erger, ’t Ergste wat gebeuren kon. Toen ik Johannes’ naam genoemd had, werd mijn blik Mijn houding ook... onzeker. Toen ineens.... die schrik, Zoals zij plotseling mij losliet... Ik herwon Mijn kracht, toen ik aan haar en aan haar lijden dacht. Ik voelde in mij een drang om zelf voor onzen Heer

Sluiten