Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

soms een op zijn schoen kwam en aan zijn broek pikkend met iets schalksch in de stem hem vroeg of zijn zak nu werkeüjk leeg was. Een aanhankelijk volkje noemde hij ze, en hij zou nog meer van ze gehouden hebben ware het niet dat zij te weinig ernst en oordeel hadden.

Met de hoenders voelde hij zich het meest eigen. Er moet gezegd worden dat hij er een buitengewone verzameling van had bijeengebracht, ieder ras in een ren overeenstemmend met zijn aard. Van de aristocraten konden de goedige Brahma’s meer zon verdragen dan de Plymouth Rocks, die hun behagen vonden met een romantisch tintje in hun ren, lichte schaduw, bloemige heesters, oneffenheden in het zand. Den Bantams gaf hij wat zulke woestijnkrijgers het liefst hadden, droog wit zand, met een kleine oase. De middenstand van het gekamde volk werd gevormd door de naarstige legsters, de Houdans, de Minorca’s, de Leghorns, die voor iets anders dan eieren geen gedachte hadden, eerlijke maar simpele beesten. Het aangenaamst in den omgang waren hem de gewone boerekippen, bij wie hij dikwijls wijsheid vond zooals zij frisch en sterk ontspringt aan het ongeleerd verstand.

Sluiten