Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waarde, gearmd met die dame. Hij stond op, hij liep naar een uitspanning waar hij zijn onleschbaren dorst met een flesch wijn goed deed. Toen meende hij voorgoed van Jonas verlost te zijn.

Aan het hek merkte hij dat Jonas naast hem liep met lippen die bewogen. Hij had hem wel weer een klap kunnen geven. Jonas stak de straat over en het was of Lemmerts geen eigen wil had, hij volgde hem, hoewel hij hem leelijk vond met zijn groen gezicht. Hij sprak eenige bitse woorden tegen hem, maar hij kreeg geen antwoord. Maar op den grooten boulevard hield Jonas hem staande voor een winkel met een spiegel aan de deur en hij zeide: Lemmerts, dat gaat zoo niet, wij vermoorden elkaar op die manier. Je bent zoo groen als gras, kijk zelf maar in den spiegel. Een van ons moet zich offeren om het bestaan van den ander mogelijk te maken, en dat moet jij zijn. Maak je niet bezorgd over je vrouw en je bureel. Hij kneep zijn armen en Lemmerts, aan zijn oogen ziende dat hij aan moord dacht, stotterde: Ik wil je niet langer kennen. Hij rukte zich los, hij rende door de menigte naar het hotel, greep zijn valies, rende naar het station en klom nog bijtijds in den trein die vertrok, ademloos. Het portier

Sluiten