Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met mijn gewoonte van Anton niet zoo maar breken, wel?

Andries kreeg de pantoffels van Anton, zijn nachthemd, toen al zijn kleeren. Anastasia zeide: Je voorletter staat er op geborduurd, en bovendien, ik ben aan die dingen zoo gehecht.

Het werd een onzekere toestand waar Andries in verkeerde, aangenaam niet geheel, maar evenmin geheel onaangenaam. Hij kreeg het gevoel of hij de echte Andries niet meer was. Toch streelden hem haar koesterende zorgen. Eerst na een jaar bemerkte hij dat zijn vrouw hem inderdaad voor den ouden Anton hield. Er hing een groot, geschilderd portret van den voorgaanden echtgenoot aan den wand. Anastasia die hem, terwijl hij de courant las, gedurig in het oog hield, zeide: Je gaat hoe langer hoe meer lijken op dat portret toen je nog jong was. Weet je nog, en er volgden herinneringen die niet hem betroffen. Het begon hem te bedrukken, te bezwaren, of hij zich hier ongepast gedroeg, een indringer. Zoo zeer bezwaarde dit hem op het lest dat hij overwoog of het niet beter ware haar met het beeld in haar herinnering alleen te laten leven. Ja, dacht hij, voor haar zou dat wenschelijk zijn, maar voor mij zou het

Sluiten