Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

deze wereld scheiden, en mocht hij het offer zoo ver voeren? Neen, zei Anton, maar ja zei hij.

De beslissing kwam van Anastasia, die uit de slaapkamer riep: Anton, kom nu, lieve man.

Andries stond op, verbet de kamer, verbet ook deze wereld zonder dat iemand er zich om bemoeide. Anastasia bemerkte van de wisseling niet anders dan dat Anton uithuizig werd, te veel naar haar zin, en dat hij vaak in gedachten zat, zelfs de courant las hij niet meer. Nu was het Anton die peinsde over de liefde, over het recht dat hij er aan ontleende, over andere dingen, te veel, te moeilijk om op te noemen, zooals men begrijpen zal. Hij voorzag geen eind aan de vraagstukken wanneer ook voor Anastasia de laatste levensdag voorbij zou zijn.

En of het niet genoeg was, maar men had het kunnen verwachten, kwam Andries om het geval nog verder in te wikkelen. Anton zag hem in zijn stoel zitten en hij verbaasde zich niet, hij zeide dadelijk: Je hebt gehjk, mijn vriend, ik heb ook al gedacht of het niet het beste was als wij om beurten kwamen. Andries vroeg verschrikt: Hoe heb ik het nu met je? Je weet toch wat dat beteekenen zou?

Zij zaten weer te praten en werden het weer

Sluiten