Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Jansen ging nogmaals naar den naamkundige, die hem na zooveel jaren niet herkende en zich niet herinnerde dat hij hem raad had gegeven. Kijk eens hier, meneer, sprak hij, de menschen vatten dat geven van een naam dikwijls veel te zwaar op. Als u meent dat uw zoon tot de klasse Jan kan behooren, waarom dan niet Jan? Dat is heusch goed genoeg.

Jansen voelde zich met dit antwoord teleurgesteld. Toch zou hij ten leste wel tot dezen naam besloten hebben ware het niet dat het thans tijd voor hem werd voor zwaardere gedachten, waarbij hij de lichtere vergat.

Toen de ouders stierven had de jongen nog geen naam. Hij werd Jansen genoemd, maar zonder den eigen voornaam tot onderscheid was dit niet meer dan een soortnaam, hoewel voldoende zoolang hij in zijn stad bleef. Zeker had hij zich dus hierover geen al te zware zorgen hoeven te maken, maar toen hij als een naamlooze de wereld inging ondervond hij zooveel door dit verschil met anderen, dat daar wel drie deelen over te schrijven zouden zijn.

Sluiten