Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

breede vingers greep. Praten kon hij toen nog niet, hij had zelfs nooit eenig geluid gemaakt, zoodat de geburen meewarig naar hem keken. Voorzeker spaarde hij toen geluid, want op den ouden dag was hij de drukste prater van de stad. In die eerste jeugd al merkte de moeder iets op dat haar reden gaf tot haar man te zeggen: Ge moogt zonder twijfel zijn, onze Septiem is een ware Vervotte. Wanneer zij de tafel veegde wees hij naar een kruimeltje dat haar ontgaan was ofschoon zij scherpe oogen had; wanneer zij bakte kon hij ieder stofje van het gemorste meel tusschen vinger en duim nemen en in het zakje doen; soms hield hij zijn open hand voor haar op om haar iets te toonen zoo klein, dat zij het voor snakerij hield, maar goed beschouwende toch zag dat er een zandkorreltje lag. Zijn vader verbaasde zich dat hij altijd het kleinste balletje uit de trommel zocht en als hij er lang op gezogen had nam hij het uit den mond, een speldeknopje,.om er op te turen. Hij wilde hem ook geen speelgoed meer geven, want wanneer hij iets voor hem meebracht, een plaatje of een molentje, begon Septiem terstond het te rafelen tot kleine stukjes die hij dan in den zak bewaarde. Onder de matras van zijn bed, in hoeken op

Sluiten