Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELS NEEMT DE LEIDING

„Toe Moeder,” zei Els om kwart over zeven. „Laten we nu maar naar ’t perron gaan.”

„Och, maar kind, ’t is zo koud! Het duurt nog veertig minuten! En dan is het mogelijk, dat we nog een hele tijd moeten wachten, want de boottrein van Genua heeft dikwijls vertraging.”

„Hè Moeder, ik kan hier niet meer zitten! Laten wjj dan maar gaan... Tini en ik.”

Els’ toon was bijna nijdig. Ze leek geprikkeld en mevrouw Verschoor gaf toe. „Gaan jullie dan maar vast Let een beetje op Tini, Els! Over een half uurtje kom ik ook.”

De twee meisjes gingen naar het derde perron en mevrouw Verschoor nam een paar tijdschriften en probeerde plaatjes te kijken. Maar de bijschriften onder de foto’s drongen niet tot haar door. Ze moest ze driemaal lezen, voor ze wist, wat daar stond.

Twee jaar geleden was de familie Verschoor uit Indië gekomen met verlof. Het was in de slechtste tijd, toen iedereen sprak over crisis en slechte zaken.

Meneer Verschoor was een of twee maanden in Holland, toen hij het bericht kreeg, dat de maatschappij, waar hij aan verbonden was, hem voorlopig niet meer in dienst kon nemen. Mevrouw Verschoor zou het niet licht vergeten, toen die brief kwam. Het waren moeilijke maanden geworden. De heer Verschoor had overal zijn best gedaan, om een betrekking te vinden in Holland, maar het was hem niet gelukt. Nu behoefden ze zich dadelijk geen zorgen te maken, want vader Verschoor had gespaard. Maar toch moest hij op den duur werk vinden.

In Holland was het niets geworden en toen had meneer. Verschoor het plan opgevat, om terug te gaan naar Indië. Acht maanden was hij weggeweest, vanavond zou hg terugkomen. Acht maanden lang had hij zijn best gedaan, maar hij had geen betrekking gevonden.

Sluiten