Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELS NEEMT DE LEIDING

Onverrichterzake keerde hij terug uit het warme land. En toch... toch was mevrouw Verschoor zo blij, dat haar man nu terugkwam. Ze dacht helemaal niet meer aan die betrekking, die hij niet gevonden had. Zij. dacht alleen maar aan zijn terugkomst.

Half acht! Nu kon ze ’t ook niet meer uithouden. Zij rekende af met den kellner en ging naar het derde perron. Het was een koude en mistige avond. Rangérende treinen dreunden voorbij en van overal, uit de mist, kwamen de geluiden van de locomotieven. Op het derde perron stonden maar weinig mensen. Er zou daar voorlopig geen trein vertrekken en de mensen die er rondwandelden, liepen te wachten op familie en vrienden, die van Genua zouden komen.

Els en Tini kregen hun moeder in het oog. Ze namen elk een arm en zo wandelden ze met hun drieën op en neer... op en neer. De electrische klok scheen stil te staan.

Els had een gevoel, of hij ieder kwartier één minuut versprong. De tijd schoot niet op. Ze had het koud, niettegenstaande haar dikke wintermantel. Ze huiverde zo nu en dan.

Nu stonden ze stil voor een kiosk en ze bekeken de vele buitenlandse tijdschriften, die daar waren uitgestald. De kiosk-juffrouw nam het drietal op en meteen wist ze ’t: kijkers!- Geen kopers!

Toen hadden ze dat ook gezien en ze wandelden weer verder, op en neer, heen en terug.

Een diesel reed voorbij. Tini keek er met belangstelling naar, maar Els had op ’t ogenblik geen zin in dieseltreinen. Of de tijd nooit opschoot!

En moeder had iets gezegd van vertraging. Misschien liepen ze hier om half negen nog net zo. Waar was vader nu? Misschien in de buurt van Arnhem, of al verder?

Sluiten