Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELS NEEMT DE LEIDING

Els zag vader voor zich, zoals ze acht maanden geleden afscheid van hem hadden genomen. Een grote man, forsgebouwd, met donkerblond haar en een gladgeschoren gezicht. Nu zat vader natuurlijk in de trein aan hen te denken. Zou hij blij zijn? Nee, dat zou wel niet. Hij was immers naar Indië gegaan om een betrekking te zoeken en hij had er geen gevonden. Al die tijd en al dat geld waren voor niets geweest. En wat zou er nu moeten gebeuren?

Even voelde Els een vage angst voor de toekomst, maar dat was gauw weer over. Vader was zo sterk en zo flink en ze hadden toch nog wat geld? Vader zou natuurlijk wel voor hen zorgen. Vader kon alles! Alleen dan... die betrekking, die hij niet gevonden had. Hij had geschreven, dat ze hem in Indië te oud vonden. Te oud! En hij zag er nog zo jong uit! Hij kon nog zo reuze-hard lopen! Nou ja... ’t kwam er ook niks op aan. Als ze maar eerst weer bij elkaar waren!

Zo liep Els te peinzen en ze tuurde naar de punten van haar schoenen. Tini had al een paar maal met veel belangstelling naar een automaat gekeken, waar je een dubbeltje in moest doen; dan kreeg je hopjes of chocola.

„Moeder, mag ik een dubbeltje?” vroeg Tini. Ze was met geld van huis gegaan maar ze had alles uitgegeven.

„Nu maar niet, kind,” zei mevrouw Verschoor verstrooid. „Een andere keer.”

Tini durfde niet aan te dringen maar toen kreeg ze Els in het oog.

„Zeg Els,” zei ze, langs haar neus weg. „Geef mij even een dubbeltje.”

O wonder! Els haalde een beursje uit haar tasje en ze nam er een dubbeltje uit. Tini stond er met open mond naar te kijken, maar toen begreep ze, dat ze niet moest laten merken, hoe verbaasd ze was. Want anders was

Sluiten