Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELS NEEMT DE LEIDING

üis met zo scheutig, ’t Kwam zeker, omdat ze zo diep in gedachten was.

Tini koos chocolade met nootjes. Nu had ze tenminste iets te snoepen. Ze kon verbazend veel eten en snoepen. Ze groeide geweldig, ze leek wél vijftien, maar ze was pas dertien. Tini was lang en mager en ze moest veel eten, had de dokter gezegd, omdat ze zo groeide.

„O, moeder,” zuchtte Els, „of die trein nooit komt...” Het was nu inderdaad vijf minuten voor acht, maar de trein liet zich nog niet zien. En eindelp... eindelijk... om kwart over acht naderden er in de verte geluiden. Schelle lichten boorden door de mist en daar was de trein! Els hart begon sneller te kloppen. Nu zou vader weer by hen zijn.

De remmen knarsten. Plotseling schoten van alle kanten kruiers toe en meteen was het perron vol mensen. Zenuwachtig liepen mevrouw Verschoor en haar dochters langs de verlichte wagens.

# «Daar is vader!” gilde Tini. Ze had hem het eerst gezien.

Meneer Verschoor gooide een raampje open en wenkte een lamier. Toen pas kreeg hij zijn familie in het oog.

„Rinders!” Hé, vader leek erg bleek! En het leek ook, of hij magerder was geworden. Tini sprong zenuwachtig van haar ene been op haar andere, maar ze wist niet, dat ze dat deed. Els trok haar moeder door het gewoel heen naar het eind van de wagon, waar het portier open stond.

»Dag vrouw,” zei de heer Verschoor. Hij wilde nog meer zeggen, maar hij kreeg de kans niet. Els en Tini hingen ieder aan een arm. Tini stond te dansen op de tenen van haar vader en Els greep z’n arm, alsof ze hem nooit meer los wilde laten.

De kruier stond al by de koffers te wachten. „Kom jon-

Sluiten