Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELS NEEMT DE LEIDING

snij jij' die taart es aan. En breng je vriendinnen morgen mee, opdat ik ze eens hartelyk kan bedanken. Ik vind het erg lief bedacht. En ik kan nu weer taart eten. Drie maanden geleden kon ik het niet.”

„Wat was er dan aan de hand, Vader?” vroeg Els.

. >,0, kinders, ik heb een nacht gehad... die zal ik niet licht vergeten. Ik was bij Henk Jonkman, je weet wel, vrouw... op Wonosari. De administrateur was met verlof en hij nam tydelijk de boel waar. We hebben een gezellige avond gehad en om een uur of twaalf gingen we naar bed. Toen ik een kwartiertje in bed lag, begon het. Kiespijn! ’t Was een kies, achter in m’n mond. Ik kon onmogelijk in bed blijven. Ik ben op de galerjj heen en weer gaan lopen... ’t was een zwoele nacht en ik verging van de pijn. Na een half uurtje probeerde ik weer in bed te gaan liggen, maar toen begon het opnieuw. Eindelijk merkte Henk ’t en hij kwam met aspirine en nog zoiets dergelyks. ’k Heb van alles geslikt en van alles gedronken, maar ’t hielp niet. Die goeie vent. Hij is tot een uur of vier bjj me blijven zitten. Maar toen heb ik hem naar zijn bed gejaagd, want hij moest er om kwart over zes alweer uit; maar Henk is oersterk, die kan overal tegen. En de volgende ochtend was het zó verschrikkelijk, dat ik voortdurend met lauw water in m’n mond moest zitten. Henk wou trekken, maar dat durfde ik eerst niet aan. Om een uur of tien kwam hy terug uit de tuinen en toen was ik zover, dat het me niets meer schelen kon. Hij heeft de tang er op gezet en de kies er uit gewipt, ’t Was niet prettig, maar toen was ik tenminste van de pijn af. Die man is een volleerde tandarts.”

„Hoe durfde u?” vroeg Els, en ze rilde.

„Ja, man, je had wel bloedvergiftiging kunnen krijgen,” zei mevrouw Verschoor.

Vader Verschoor lachte een beetje. „Dat was zeker

Sluiten