Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELS NEEMT DE LEIDING

mogelijk, kinders, maar als je een uur of tien pijn hebt gehad, dan denk je er niet meer aan. Ik ben een paar dagen daarna voor alle zekerheid naar een tandarts gegaan en die zei dat het goed geheeld was en dat het er best uitzag. Toen heb ik meteen nog een andere kies laten plomberen. Tja... als je daar in de binnenlanden kiespijn krijgt en je zit op driehonderd kilometer van een tandarts, dan doe je gekke dingen.”

„Dat die meneer dat dan zo goed kon,” zei Tini verbaasd.

„Ja, hij deed het best. En hg heeft de kies in een glas op de schoorsteenmantel gezet. Hij zei: mocht ik je voorlopig niet meer zien, dan heb ik een mooi aandenken aan je.”

Ze lachten allemaal hartelijk.

De taart smaakte heerlgk, maar ’t was intussen al half twaalf geworden en de heer Verschoor zag er zo vermoeid uit, dat moeder nu beslist dadelgk naar bed wilde.

„We gaan zó naar boven,” zei vader Verschoor, „maar eerst m’n koffers. Er zit nog een kleinigheidje voor jullie in, jongens!”

Het was merkwaardig, dat vader Verschoor dikwijls „jongens” zei, tegen zgn meisjes. Hg opende de grootste koffer en daar kwam een prachtige lap zijde te voorschijn voor mevrouw Verschoor, een tweede lap voor Els en een Indische naaimand voor Tini. Blij dat ze allemaal waren! En toen liet mevrouw er ook geen gras meer over groeien en ze joeg hen allemaal naar bed.

’t Was werkelgk net, of vader Verschoor niet weg was geweest. Hg ging de deuren en de ramen sluiten, sloot de gaskraan, hij keek even naar de kachel en toen ging hg zijn dochters instoppen.

Els was er misschien wel een beetje te groot voor, maar ze vond het toch heerlgk, toen vaders goede, trouwe ge-

Sluiten