Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELS NEEMT DE LEIDING

zicht zich over haar heenboog en ze hem een nachtzoen kon geven. Ze sliep in met het heerlijke gevoel, dat alles nu weer in orde was en dat ze zich morgenochtend niet behoefde te haasten, want mevrouw Verschoor had voor de beide meisjes een ochtend vry gevraagd van school, in verband met de aankomst van hun vader.

De volgende ochtend, om half elf, zaten ze weer bij elkaar met een kop koffie en moeder sneed de rest van de taart aan. Vader had nog heel wat verteld over Indië en over zyn reis, maar nu zwegen ze alle vier. Want nu moest er gesproken worden over de toekomst De heer Verschoor had in Holland ook al heel wat moeite gedaan voor een betrekking en hy wist, hoe lastig het was, om iets geschikts te vinden. Altijd had hij in de cultures gewerkt en Voor kantoorwerk zou men hem niet gauw vragen. Maar wat dan?

Mevrouw Verschoor kuchte een paar maal, ze kreeg een kleur en toen zei ze heel flink: „man... nu moet je es horen! Ik heb gedacht... ja, jullie zullen het misschien gek vinden, maar ik heb natuurlijk ook es over de toekomst nagedacht. Er zyn hier ’s zomers in Greenbergen altijd veel vreemdelingen. Wat zouden jullie er nu van zeggen, als we eens een pension begonnen?”

Bom! Het was er uit. En nu keken ze elkander allemaal verbaasd aan en vader Verschoor deed zijn best, om ernstig tp blijven, maar hy moest toch lachen.

„Een pension? Maar vrouw... lieve kind, dat ben jy toch helemaal niet gewend? In Indië hebben we altijd onze bedienden gehad en nu zou jy plotseling voor tien of vyftien mensen moeten gaan zorgen?”

Hij zag ’t gezicht van moeder Verschoor betrekken en bij voegde er voorzichtig aan toe: „Natuurlyk vind ik het sen heel goed plan. Maar zou dat wel gaan? Je bent niet 50 sterk en wie moet je helpen?”

Sluiten