Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELS NEEMT DE LEIDING

„Hallo Els! Je vader terug?”

„Ja,” zei Els. „En we zijn allemaal zo blij, dat hjj er weer is.”

„En eh... gaan jullie nu weer naar Indië... heeft je vader iets gevonden?”

„Neen,” antwoordde Els. „Niets. En we zijn eigenlijk allemaal blij, want nu hoeven we niet terug naar Indië. We blijven hier.”

„Zijn jullie daar bly om?” Joop keek haar vriendin een beetje verwonderd aan. „Maar wat gaat je Vader dan doen?”

„Zien we nog wel,” antwoordde Els optimistisch. „Moeder heeft al een keiig plan. Ik heb er ook best zin in.”

„Wat dan?” vroeg Joop nieuwsgierig.

„Een pension,” zei Els.

„En dan ga ik misschien ook van school af,” vertelde Tini, „om te helpen, zie je?”

„Kind, stel je daar maar niks van voor,” lachte Els. „Dat zullen Vader en Moeder nooit goed vinden. Je moet nog drie jaar.”

Aan het einde van het dorp stond het grote huis van notaris Brinkman. Joop floot, wat haar moeder haar al vijfhonderd maal streng verboden had en Willie hing boven uit een raam.

„Hallo... ik kom! Even m’n tas krijgen.”

Voor de meisjes op hun fietsen stapten, bedankte Els hen hartelijk voor de prachtige taart.

„O,” zei Joop, „daar moet je niet over zeuren, ’t Was maar een aardigheidje.”

»Zeg, ’k had helemaal niet gedacht, dat ik jullie zien zou,” zei Els. „Waarom zijn jullie tussen twaalf en twee thuisgekomen?”

„Johnnie Buil was ziek,” vertelde Joop. „Reuze-fijn! Nou ja, natuurlijk wel zielig voor hem, maar wij hadden

2 •

Sluiten