Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELS NEEMT DE LEIDING

mazelen in bed lag en drie-en-veertig koorts had.”

Allen lachten en Wil zei vergoelijkend: „Och, meneer Verschoor, Joop is een kind en dat zal ze wel altijd bljjven.”

Ze lachte niet, toen ze het zei en Joop nam de neus van haar vriendin tussen twee vingers en kneep hard.

„Gooi m’n theekopjes niet om,” riep mevrouw Verschoor.

„Neen, alsjeblieft niet,” zei Els. „We hebben het servies nodig voor het pension.”

Meneer Verschoor keek niet vrolijk, toen hij Els dat hoorde zeggen. Hij vond het niet zo prettig, dat het plan al met Els’ vriendinnen was besproken. Maar dat merkte Els niet. De drie meisjes hadden geen enkel geheim voor elkaar en Els vond het dus heel gewoon, dat ze dit plan óók verteld had.

„U gaat een pension beginnen, hè?” vroeg Joop onhandig.

Wil zag heel goed aan het gezicht van meneer Verschoor, dat deze er liever nog niet over wilde spreken en daarom gaf ze Joop onder tafel een duw met haar knie.

„Trap me niet, Wil,” zei Joop toen. „Hè, mevrouw... vertelt u es. Hoe doet u het dan allemaal! Echt keiig, zo’n pension! ’k Wou, dat mijn moeder ’t ook deed.”

Mevrouw Verschoor schoot in de lach. Ze zag de deftige mevrouw Hondius, geboren jonkvrouwe Zijpestein van Driel, al als pensionhoudster.

„Och kind,” antwoordde ze, „we weten nog helemaal niet, of het doorgaat, ’t Is zo maar een plannetje.”

„Mevrouw,” zei Joop. „Als het doorgaat, mag ik dan komen helpen? Met de aardappels rondgaan en met de pudding? Ik zal wel zorgen, dat ze niet teveel eten, want mensen in een pension eten altijd veel te veel. Vorige zomer zijn wij in Noordwyk geweest en toen vader terugkwam, was hij zes kilo aangekomen. Geweldig, hè? En

Sluiten