Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELS NEEMT DE LEIDING

af ging het niet. Toen ging Wil heel nederig om een beetje terpentijn vragen en dat hielp.

In de eetkamer was een jongen, met een langwerpig muizengezicht, bezig, gordijnen op te hangen. Hij snoof op een merkwaardige wijze en stond, toen de meisjes binnenkwamen, met een peinzend gezicht naar een gordijn te kijken, dat dertig centimeter te kort was.

„Dag dames,” zei hij beleefd.

„Goeiemiddag meneer,” antwoordde Joop, „dat gordijn is een beetje kort, hè?”

„Nou u het zegt... ik dacht het óók,” antwoordde het muizenhoofd. „Ik begrijp het niet. Ze hebben zeker de maat niet goed genomen.”

„Maar dit gordijn, hier voor het zijraam, is veel te lang,” zei Wil droogjes. „Als u ze es verwisselde.”

Het muizengezicht klaarde op. „U hebt werkelijk gelijk. Daar zal ’t ’m in zitten.”

„Ik zal u es wat zeggen,” merkte Joop op, „maar u moet het niet verder vertellen. Ik voor mij geloof, dat lang niet alle mensen op de wereld snugger zijn.”

Het muizenhoofd keek haar verbijsterd en beduusd na, toen ze de deur uitging. Het drong pas langzaam tot hem door, dat deze opmerking wel eens op hem kon slaan.

„Zeg, d’r is hier ook niet veel te beleven,’* zei Joop even later.

„En die verf dan op je wang?” vroeg Wil nuchter. „Vond je dat niet aardig?”

„’k Moest ’t ’m eigenlijk nog betaald zetten,” antwoordde Joop. „Zeg, kunnen we niks uithalen?”

„Dat laat je maar,” zei Els. „Weet je wat we doen? We gaan de achtertuin schoffelen! Daar is vader nog niet aan toe.”

Wil en Joop waren plotseling in druk gesprek. Ze

scnenen net aanlokkelijke voorstel niet te horen.

Els neemt de leiding 3

Sluiten