Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELS NEEMT DE LEIDING

ze best willen hebben, maar zij vinden het te druk. Ik heb ze al geschreven, dat er een uitstekend pension geopend is en misschien komen ze dit jaar.”

„Dank u hartelijk, mevrouw,” antwoordde Els, uit de grond van haar hart. „Dat zou heerlijk zijn.”

„Jullie hebben anders wel geluk,” zei Wil. „De eerste twee aanvragen direct gelukt... ’t is prachtig.”

Dat vond meneer Verschoor ook. Hij liep heel wat opgeruimder door het huis dan enkéle weken geleden, j

Op een Dinsdagochtend leefden ze in afwachting van de aankomst der De Kooien uit Den Haag. Deze hadden geschreven, dat ze per auto van Nijkerk zouden komen.

Om kwart voor twaalf reed een grote taxi de oprijlaan van „de Zonnewijzer” op. Els en mevrouw Verschoor gingen naar de voordeur om de gasten waardig te ontvangen.

Eerst stapte meneer de Kooi uit. ’t Was een man van middelbare leeftijd met een streng gezicht en een grijs baardje. En daar was mevrouw de Kooi, dik en verlegen. De jongetjes stonde^ keurig naast elkaar achter hun vader en in marsformatie' stapte het viertal naar de voordeur. Maar op een meter of vijf van de voordeur bleef meneer de Kooi staan, stak zijn handen in zijn zakken en bekeek eerst het huis. Toen knikte hij goedkeurend en liep door.

Voorstellen, handjes geven en Els ging, zwoegend met een zware koffer, de trap op naar de grote slaapkamer, aan de achterzijde van het huis. De heer en mevrouw de Kooi bekeken de slaapkamer. Ze neusden meteen in de kasten, ze draaiden aan de kraan en meneer de- Kooi liet het licht aan en uit gaan.

„Het ziet er hier goed uit, jongedame,” zei hij toen ernstig en tevreden. „Ik denk, dat het ons hier wel zal bevallen. Wij wensen om kwart voor één precies te lunchen.”

„Er wordt hier altijd geluncht om één uur precies, meneer de Kooi,” antwoordde Els flink.

Sluiten