Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELS NEEMT DE LEIDING

met Tini. Moeder Verschoor slaakte een zucht van verlichting, toen ze haar dochter eindelijk zag naderen. Els kon builen van vermoeidheid, maar ze deed haar best, om het niet te laten merken.

Mevrouw Verschoor keek haar bezorgd aan. „Kind, je maakt je véél te moe. Het gaat zo niet en morgen wil ik meer meehelpen.”

„Neen hoor, Moeder, daar komt niets van in! U houdt toezicht op alles en dat is meer dan genoeg. Ik vind het helemaal geen naar werk en in September neem ik vacantie.”

„’k Heb weer een aanvraag,” zei meneer Verschoor. „Hier is de brief. Twee mensen uit Amsterdam. Hij heet Van Amstel. Hij tekent Richard van Amstel. Is dat niet die zanger?”

„O ja, nou je ’t zegt, herinner ik ’t me ook,” zei mevrouw Verschoor. „Van de winter is hij wel opgetreden voor de radio. In die operettes hoor je hem wel.”

Els vergat haar vermoeidheid. „Een operettezanger? Wat gezellig! Vader, schrijf ’m maar een heel lage prijs, ’t Zou leuk zijn, als-ie komt. Dan laten we ’m zingen.”

Meneer Verschoor lachte. „Waarom een lage prijs, kind? We doen het toch niet alleen voor ons plezier. En pension „de Zonnewijzer” heeft vaste prijzen.”

Els zat te peinzen, of er nog iets voor haar te doen was en toen ging ze al om half tien, tegelijk met Tini, haar bed. Ze had nog een half uurtje willen lezen, maar haar ogen vielen dicht. Om tien uur sliep ze al en ze hoorde niet eens, dat de gasten naar bed gingen.

Beneden zaten meneer en mevrouw Verschoor nog even bij elkaar in de kleine kamer achter het eetzaaltje.

„’k Vind Els ontzaglijk flink,” zei meneer Verschoor, „maar ik ben bang, dat ze zich te druk maakt.”

„Ja, ik moet meer doen. Ze wil, dat ik de hele dag op

Sluiten