Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELS NEEMT DE LEIDING

ze onder het bed uitkruipen, toen ze voetstappen hoorde op de gang.

„Even wachten,” mompelde ze. „Dat is safe. Safety first.”

Maar ze werd bleek, toen ze hoorde, dat iemand de sleutel in het slot stak en deze omdraaide. Ja, de deur werd opengeduwd... er kwam iemand naar binnen.

Joop had het benauwd onder het lage bed en ze transpireerde van angst, maar ze hield zich muisstil. Ze gluurde en toen zag ze twee voeten; het waren damesschoenen, ’t Moest mevrouw de Kooi zijn. Mevrouw de Kooi neuriede zachtjes en toen mompelde ze iets, wat Joop niet kon verstaan.

Vreselijke toestand! Misschien kwam mevrouw de Kooi boven, om wat te rusten! Misschien zou ze zich dadelijk op een van de bedden uitstrekken en tot vijf uur blijven liggen; en zij lag hier, als een inbreker, onder een bed!

„Hè, ’k heb ’r nooit aardig gevonden,” dacht Joop. „Hoe kan zo’n mens nou zo-iets doen? Waarom gaat ze niet weg?”

De voeten stapten rustig door de kamer. Nu piepte er een kastdeur en intussen neuriede mevrouw de Kooi een liedje.

Op het grasveld keken Wil en Els elkaar aan. Ze zagen mevrouw de Kooi voor het geopende raam voorbijgaan. Wat was er daar boven gebeurd? De meisjes hadden niet horen praten. Waar was Joop? Els stond op hete kolen. Ze kon wel vermoeden, dat Joop zich verstopt had en ze hoopte van harte, dat ze niet ontdekt zou worden. Het figuur dat ze zou slaan! En Joop kon naar huis gaan, die hoefde er zich verder niets van aan te trekken, maar zij zou op haar kop krygen.

In gedachten smeekte Joop mevrouw de Kooi, om twee minuten naar beneden te gaan. Twee minuten maar, dan

Sluiten