Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELS NEEMT DE LEIDING

hard werkte. Je moest praatjes aanhoren over het weer en vriendelijk antwoorden.

Neen, het viel niet mee. Vol enthousiasme was ze er aan begonnen en ze zou doorzetten ook. Ze zou niet laten merken, dat het haar zo tegenviel en dat ze al moe was, als ze s morgens opstond. Ze wilde ook niet laten merken, hoe het haar benauwde om nooit een half uur vrij te zijn. En er was één lichtpunt: de rust die tegen het najaar zou weerkeren. Dat gaf de „strijder” moed.

Maar ze had zich nooit kunnen voorstellen, hoe vermoeiend een pension is, en hoeveel zorg je daaraan moet besteden, als alles goed zal gaan.

Het was een zoele, warme avond. De schemer viel en Els kon allang niet meer lezen, maar nog steeds lag het boek opengeslagen op haar knieën. En toen dacht ze plotseling aan Kathe. Ze moest eens even gaan kijken, hoe die het maakte.

Els stak haar hoofd om de deur van de conversatiekamer, waar vader en moeder met de gasten zaten te praten. Moeder was bleek en haar glimlach was niet echt. Ze had kringen onder haar ogen en ze zag er slecht uit. Els kreeg haast een gevoel van wrevel tegen haar moeder. Moeder had toch niet veel te doen? Ze nam haar zoveel mogelijk alles uit handen, en toch zag ze er zo slecht uit! En ze begreep meteen, dat het een geestelijke vermoeidheid was. Moeder was nooit sterk geweest en ze hield heel veel van haar vrijheid. Het was een grote opoffering van haar geweest, toen ze voorstelde een pension te beginnen. Ze had het alleen gedaan, om vaders zorgen te verlichten. En nu moest moeder naar bed, maar ze kon nog niet gaan, want de gasten hadden de tijd. De gasten wilden s avonds gezellig wat praten en de heer en mevrouw Verschoor moesten er bij blijven zitten. Dat kon niet anders. Dat hoort bij de plichten van een pension-houder.

Sluiten