Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELS NEEMT DE LEIDING

„’k Zal u om een uur of elf even opbellen,” zei dokter Koremans. „Er is werkelijk geen enkele reden tot ongerustheid, want het is een lichte operatie.”

Toen Els de huiskamer binnenkwam, schrok ze van haar moeder. Mevrouw Verschoor was geel-bleek en ze had diepe, zwarte kringen onder haar ogen.

„Kom vrouw, nu dadelijk naar bed,” zei vader Verschoor. „Ik help Els en alles loopt op rolletjes. Tini, ga jij vast de tafeltjes dekken.”

Els rende door het huis. Ze zorgde voor thee en koffie, ze controleerde Tini en om half acht begon het huis te leven. Mevrouw Verschoor lag juist in bed, toen Jantje en Fonsje druk pratend en lachend de trap afstommelden. En nu begon het leven op de kamer van de familie van Amstel. Meneer Richard van Amstel zong uit volle borst een Russisch krijgslied en hij maakte lawaai genoeg, om een heel dorp te wekken.

Weldra was het huis in rep en roer. Els had er vroeger nooit zo op gelet, maar nu het eigenlijk stil moest zijn in huis, merkte ze pas, hoeveel lawaai de gasten maakten.

„Vader,” zei Els geërgerd, „we moeten natuurlijk vertellen, dat Kathe ziek is geworden. Kunnen we niet zeggen dat moeder slaapt? We kunnen toch aan die mensen vragen, of ze stil willen zijn?”

„We kunnen natuurlijk vragen, of Van Amstel niet wil zingen,” antwoordde vader Verschoor, „maar we kunnen niet eisen, dat de mensen fluisterend ontbijten.”

„Hè, verdraaid,” liet Els zich ontvallen. „Je moet ook altijd aan die vervelende gasten denken. Geen minuut ben je je eigen baas.”

Toen zag ze de eigenaardige uitdrukking in haar vaders ogen en ze kon zich op haar tong bijten, dat ze zo-iets doms had gezegd. Het klonk haast als een verwijt aan vader, omdat ze een pension begonnen waren, toen vader

Sluiten