Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELS NEEMT DE LEIDING

ze nog met die drie dagen. Els voelde er weinig voor, om hulp te vragen van haar vriendinnen, maar Wil had het zo hartelijk aangeboden, dat ze het er nu toch maar op waagde. Ze telefoneerde met Wil Brinkman. Die was dadelijk bereid om te komen.

„Ik zal er om één uur zijn,” zei ze, „en dan heb ik tijd tot vijf uur. Het spijt me vreselijk, maar om vijf uur moet ik thuis zijn, want we hebben een dinertje. Dat kan niet anders.”

Nu stond Els voor een moeilijkheid. Als Wil kwam helpen, konden ze ’t samen best af, maar Joop zou woest zijn, als ze haar niet opbelde. Weet je wat? Ze kon het Joop even luchtig vertellen, van Kathe’s ziekte en dan zeggen, dat ze geen hulp nodig had.

Het plan leek goed, maar ’r kwam niets van terecht. Want Joop was van nature een hartelijk kind en ze liet Els niet eens uitspreken.

„Ik kom dadelijk,” zei Joop, „om te helpen en ik blijf net zolang als je wilt. In ieder geval tot vanavond elf uur. En als je liever wilt, dat ik blijf slapen, doe ik dat ook.”

Els deed nog zwakke pogingen om zich te verdedigen tegen de aanval, maar Joop overblufte haar en een half uur later was ze er al. Ze nam meteen de aardappels over van meneer Verschoor en ze deed zelfs haar best, om het werk stil en rustig te doen en niet luid te praten.

Els maakte een hamschoteltje en ze rende op haar tenen van de keuken naar het eetzaaltje en terug. Alles kwam op tijd klaar. Om half één stonden de schoteltjes al in de oven en. het eetzaaltje zag er keurig uit. De huiskamer was gedaan en alle slaapkamers waren op orde.

Om één uur kwam mevrouw Verschoor beneden. Ze zag er helemaal niet beter uit dan in de vroege ochtend. Ze had maar weinig kunnen slapen, omdat ze toch nog te veel last van de geluiden in het huis had gehad.

Sluiten