Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELS NEEMT DE LEIDING

wit shirt en een witte tennispantalon aan en toen hij zag, dat Joop haar schouder wreef, putte hij zich uit in excuses.

„O, neemt u me alstublieft niet kwalijk! Ik wilde de bal een harde tik geven, maar hij vloog juist over ’t hek heen. Het spijt me ontzettend. Hebt u zich erg bezeerd?”

„Gaat nog al,” zei Joop. -,,U kunt hard slaan. Ik had nog helemaal niet gezien, dat hier een tennis-baan in de buurt was.”

„Ja, de baan van onze club is hier vlak achter. Pardon, mag ik me eerst even voorstellen? Mijn naam is Van Doorn.”

„O,” zei Joop, „dan bent u een zoon van den burgemeester. ’k Heb m’n vader al dikwijls over burgemeester van Doorn horen praten. Ik ben Joop Hondius. Mijn vader is burgemeester van Groenbergen.”

Els en Wil noemden ook hun namen en de meisjes vertelden, dat ze hier in de buurt een weekje kampeerden.

„Mag ik u misschien een glas limonade aanbieden?” vroeg de jongeman van Doorn.

„Dat slaan we niet af, hè?” zei Joop.

Van Doorn ging het drietal voor, over een smal paadje naar de achteringang van het tennisveld. Daar zat nog een jongen en twee meisjes en de nieuwelingen werden nieuwsgierig aangekeken.

„Dit is m’n zuster, Miep,” zei Van Doom. „Hg heet Mieltje Heimans en dat is Conny de Geer; zeggen jullie nu zelf je namen maar, want dat kan ik niet allemaal onthouden. Mensen, ik heb die bal precies tegen Joop Hondius’ schouder geslagen. Als kleine pleister op de wonde, een glas limonade. Toe, schenk jij es in, Miep.”

„’k Zal wel helpen,” zei Wil bereidwillig.

Mieltje Heimans en Miep informeerden druk, waar de meisjes vandaan kwamen en weldra was het ijs gebroken. Ze spraken over de tennisclub, over school en over het

Sluiten