Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELS NEEMT DE LEIDING

„u, vaaer is m Indië geweest, in de cultures,” zei ze ontwijkend.

„Zo? En nu al z’n koetjes op ’t droge? Dat is mooi!”

„Neen, ’ antwoordde Els, „zo-ver is vader nog niet. Hij heeft op t ogenblik geen betrekking en nu zijn we maar een pension begonnen.”

„Een pension?” vroeg Wim verbaasd. Maar hij kreeg1 een kleur en zei dadelijk joviaal: „Ja, dat kan ook heel leuk zijn.

„Och neen/ antwoordde Els, „zo èrg leuk is het niet. Maar vader en moeder doen ’t, om er mee te verdienen. Ik help ook altyd.”

„Zo. Ja.” Meer zei Wim niet.

Els begreep, dat hij dat pension toch een beetje minderwaardig vond. En nu ze ’t eenmaal gezegd had, was ze kwaad op zichzelf, omdat ze er eerst omheen had gepraat. Ze had zich toch een beetje geschaamd, merkte ze nu. Dat was mis! Wie het minderwaardig vond, die moest dan maar met met haar omgaan. Want Els wist zeker, dat het met minderwaardig was! Elke eerlijke manier, om je brood te verdienen, is goed. En natuurlijk is ’t niet zo leuk om te vertellen, dat je de dochter bent van een pensionhouder, maar ’t kon Els niets meer schelen.

„Ik vind het fijn, dat ze ’t gedaan hebben,” zei ze flink. „Nu kan ik ook helpen en over een paar jaar helpt m’n zusje mee. Dan hebben we haast geen hulp meer nodig en dan doen we alles zélf. En op die manier helpen we vader en moeder. Zou jy dat ook niet doen?”

„Als ’t nodig was, zeker,” antwoordde Wim, „maar ’t W me wel erg jammer, dat je op die manier je jonge jaren... in zo n pension ...”

„Och jö, hou op,” lachte Els. „Je doet of je een oud mannetje bent! Je moet niet vergeten, dat jouw vader burgemeester is. Zo is ’t met Joop ook. Burgemeesters

Sluiten