Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELS NEEMT DE LEIDING

juffrouw Kortenaar de achtervolging niét opgaf, liep ze resoluut de tuin uit. Ze verdween in het bos.

Hoofdschuddend kwam juffrouw Kortenaar terug. „Ik begrijp er niets van. Hoe is het mogelijk, dat ze me niet hoort? Hè neen, ik ben blij, dat mijn oren nog goed zijn. M’n ogen gaan wel een beetje achteruit, maar m’n gehoor is uitstekend. Ik zal haar zeggen, dat ze zo’n instrumentje moet kopen, voor hardhorenden.”

Juffrouw Kortenaar ging hoofdschuddend het huis binnen en toen ze weg was, rende Els door de achtertuin om Joop te waarschuwen. Maar plotseling hoorde ze een luid gekraak in het kreupelhout, links van de tuin en Joop stak haar hoofd over het hek. „Ik lach me gek,” gichelde ze. „Is ze weg? Hier Els... pak jij die rommel es aan en hang het gauw op de kapstok.”

• „Doe ’t zelf maar, hoor,” zei Els. „Kom gauw in de tuin, trek de boel eerst uit en breng het dan naar de kapstok.”

Achter een struik deed Joop jas en boa af, ze nam het hoedje onder haar arm en rende op een draf naar de achterdeur. Eerst liet ze Kathe loeren, of er niemand in de gang was en toen hing ze de kleren van juffrouw van der Blonk gauw op.

„Nou, da’s alweer goed afgelopen,” lachte ze. „Niemand heeft er iets van gemerkt, ’t Leek verdraaid net een komische film.”

„Jopie,” smeekte Els, „laat zulke dingen toch! Wij krijgen er de last mee.”

Daar kwam juffrouw van der Blonk de tuin in lopen. Ze groette de meisjes vriendelijk en ging aan een tafeltje zitten, een meter of vier verder.

Juffrouw Kortenaar had haar zeker vanuit de conversatiekamer zien zitten, want daar kwam ze al aandribbelen, geladen vol opmerkingen.

Sluiten