Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELS NEEMT DE LEIDING

wil hy er steeds nog een weekje bij aanknopen.

En dat had mevrouw Verschoor weer aan Els verteld. Els had intuïtie genoeg, om te begrijpen, wat Henri zo aantrok in het pension „de Zonnewijzer.” ’t Was niet de kapitein en zelfs niet juffrouw Kortenaar, maar het was Els Verschoor.

Het jiad haar een lichte schrik gegeven, dat Henri om haar bleef. Ze vond Henri heel aardig, maar ze wist toen nog niet zeker, of ze hem méér dan aardig vond.

Henri scheen dat te begrijpen, en zo was hij dan met zijn moeder eind Augustus vertrokken, zonder dat Els en hij iets hadden besproken. Maar nu kwamen regelmatig zijn brieven en Els schreef geregeld terug. En steeds meer groeide in haar de overtuiging, dat ze zich met Henri zou verloven, als hij haar vroeg.

Mevrouw Verschoor was wel blij geweest, dat er nu van een verloving nog geen sprake was, want Els was juist zeventien jaar geworden. Ze vond haar dochter nog wel wat jong. Er bestonden vage plannen, om Henri tegen Kerstmis te logeren te vragen en dan ...

„Ik vind het allemaal best,” zei meneer Verschoor lachend. „Als je maar niet te gauw trouwt, Els. Want pension „de Zonnewijzer” kan jou nog niet missen. Wat een egoïst is je oude vader toch, hè? Ik hoop, dat Tini over een paar jaar jouw plaats wil innemen. En dan tellen we onder onze gasten misschien ook een mevrouw Mr. Landsma met echtgenoot.”

„Och Vader, hou toch op,” zei Els. „Hij heeft me nog niet eens gevraagd en misschien ziet hy in Leiden wel een ander meisje, dat veel aardiger is dan ik.”

Zo maakte ze er zelf grapjes over, maar ze vond het toch niet leuk, toen haar vader antwoordde, dat dat bést mogelijk was.

Tini plaagde haar veel met de brieven uit Leiden. En

Sluiten