Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ben jij hier helemaal vreemd?” vroeg Jim. „Voor de stakers natuurlijk.”

Tom zweeg en keek ernstig voor zich. Ha, nu ging hem een licht op. Daarom mocht hij niet naar buiten gaan en daarom was het ijzeren poortje op slot. En daarom bleef juffrouw Barbara op de meisjes letten, die misschien niet allemaal even goed te vertrouwen waren. Wat flauw van zijn moeder, om hem daar niets van te vertellen. Daar had je het weer ! Hij, Tom, was maar de kleine jongen'.

Tom was bijna altijd met mijnheer Barkle samen. Alleen ’s morgens aan ’t ontbijt en 's avonds aan het diner zag hij zijn vader en moeder. Maar dan werd er over geen ernstige zaken gesproken. Zolang Winfred, de huisknecht, rond ging met schotels, praatte er niemand een woord, en zodra die weg was, vroeg vader naar Tom's lessen en vertelde moeder, welke brieven ze die dag had gekregen.

„Een staking! Dus daarom, zo dacht Tom verder, leek het zo stil in de tuin. En misschien gingen er daarom zelfs geen treinen!

„Jullie weten zeker verder ook niets van die staking?” vroeg hij, zo langs zijn neus weg.

„Wij niet?” riep kleine Freddie ijverig. „Al onze vaders staken. Wij horen de hele dag nergens anders over.”

„We weten er misschien nog meer van dan de oude Tom Vanheem zelf,” schepte Jim op.

„Ph, dat kan niet,” smaalde Tom.

„Kan niet ?” vroeg Joe bijna vijandig. „Dacht jij soms, dat de oude Tom Vanheem wist, wat de arbeiders onder elkaar wilden ? Hij zou er wat voor geven om daar achter te komen, dat beloof ik je.”

Tom ging er eens makkelijk bij op zijn ellebogen liggen. Waarachtig, die jongen kon gelijk hebben. Hij bekeek zijn

Sluiten