Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn kleren uit ging trekken, keerde Fred's moeder zich plotseling om en zei:

„Jullie kunt nu beter Tony terug gaan brengen. Het is weer stil buiten en voorlopig zal er niets gebeuren. En jij, vent," ging ze door, met een blik op Tom, „blijf liever bij je ouders in plaats van zo rond te dwalen. Dat is niets gedaan voor jongens als jij. En je hebt nu ondervonden, dat het gevaarlijk is bovendien."

Tom kreeg een kleur onder die vriendelijke vermaning. Hij was wel gewend, volop standjes van zijn gouverneur te krijgen, maar die waren altijd heel anders van toon. Dit kleine, armoedige vrouwtje was zo lief. Hij streek eens met zijn hand over zijn kuif, om die lastige kleur wat te verbergen en zei:

„Ik vond het toch prettig, om even bij u op bezoek te komen. En ik dank u nog wel voor uw gul onthaal."

De mannen keken wat verbaasd naar dien beleefden jongen. Zij hadden zeker geen Poolse voorouders gehad! Freddie’s moeder legde even het verband uit haar handen en ging naar Tom toe. Ze maakte een kruisje op zijn voorhoofd, terwijl ze zachtjes zei:

„Geloofd zij Jezus Christus. Moge de heilige Maagd je onschuld beschermen, m'n kind.”

Tom keek haar met grote ogen aan. Wat deed ze nu bij hem en wat bedoelde ze met die woorden ? Zoiets had hij nog nooit gehoord!

„Kom, jongens!”

Zelfs Freddie was onder de indruk van wat er gebeurd was en praatte zachtjes. Ze gingen zo stil mogelijk de trap af.

De straat bleek werkelijk schoon geveegd. Geen mens was er te zien, behalve een soldaat, die met de bajonet op zijn geweer op wacht stond. Freddie liep even terug naar boven. Tom begreep, dat hij de mannen daar ging waarschuwen voor dien soldaat.

Sluiten