Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn moeder nu uit zichzelf iets tegen hem zeggen zou over de staking.

Maar: „Hij zal zich wat verlaat hebben,” zei moeder alleen.

Pas bij het dessert kwam vader binnen. Hij zei moeder en Tom verstrooid goededag en begon haastig te eten. Hij keek boos en verdrietig.

Neen, ik zeg toch maar niets, dacht Tom. Morgen komt er weer een dag. Die werklieden zouden toch pas overmorgen aankomen.

Hij probeerde de gedachte aan de staking uit zijn hoofd te zetten, maar dat lukte hem niet. De hele avond bleven zijn gedachten bij de jongens en Freddie’s moeder. Hij had geen plezier in zijn stoommachine. Later zou hij die wel eens veranderen. Toen hij eindelijk in bed lag, wilde de slaap niet komen.

Zijn slaapkamer was naast de kamer van Barbara. ’t Was nog zo’n gewoonte uit zijn kleine-jongens-tijd, dat de deur tussen die twee kamers open bleef, als hij eenmaal onder de wol was gekropen. Dan zat Barbara in de andere kamer kousen te mazen of kant te verstellen en het laatste wat hij zag voor hij insliep was haar grijzend hoofd, aandachtig gebogen over haar werk, binnen de lichtkring van de lamp.

Ik moest toch maar naar vader toegaan, dacht Tom. Ik zal hem alles vertellen.

Maar daar had Barbara niets mee te maken.

„Doe die deur nu maar dicht, Barbara,” zei hij daarom. „Denk je, dat ik nog bang ben in het donker ?”

„Dat denk ik niet, Tommy,” antwoordde Barbara. „Ik vind het alleen zo prettig om jouw hoofd op het kussen te zien als ik opkijk.”

„Die lamp schijnt in mijn ogen,” zei Tom, wat knorrig.

Sluiten