Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ik kan er niet van slapen» Doe alsjeblieft die deur dicht. Ik wil het graag donker hebben.”

Wat heeft die jongen toch? dacht Barbara. Ze deed de deur dicht, maar ze nam zich voor, goed te luisteren, of ze wat hoorde. Af en toe sloop ze naar de deur toe. Het bleef stil in Tom’s kamer en daarom dacht ze, dat de jongen eindelijk in slaap was gevallen.

Dat was niet zo. Na een kwartiertje gleed Tom uit bed en sloop de gang op. Daar was het niet helemaal donker. Door de smalle, hoge gangramen scheen de volle maan naar binnen. Tom was zo gewend overal dadelijk het electrisch licht aan te draaien, dat hij het maanlicht in huis feitelijk nog nooit goed had gezien. Hij vond nu iets geheimzinnigs aan die flauw-verlichte gang, hij kreeg een gevoel over zich, of hem daar iets gebeuren kon en in zijn lichte, kleurige pyama liep hij voorzichtig vlak langs de muur. Zo kwam hij bij de kamer, waarin zijn vader en moeder ’s avonds meest waren, zonder dat iemand hem had gezien. Zachtjes opende hij de deur op een kier en ging naar binnen. Nu stond hij nog niet helemaal in de kamer. Want die deur was verborgen achter een zwaar gordijn. Tom paste makkelijk in de plooien daarvan. Onwillekeurig bleef hij even staan. Hij was toch, eerlijk gezegd, wel een beetje bang voor zijn vader!

Hoor, vader en moeder praatten samen.

„Zouden we dat nu wel doen ?” vroeg moeder, bijna smekend.

„Waarom niet?” vroeg vader terug. Hij leek wel boos. „Ieder jaar met jouw verjaardag geven wij een diner en ik zie geen enkele reden, waarom wij het dit jaar niet zouden doen. De uitnodigingen zijn verzonden....”

„Niemand zal het ons kwalijk nemen, als wij de gasten aftelefoneren,” viel moeder hem in- de rede.

Sluiten