Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mets. Nu kon hij nog rustig in de auto blijven zitten ! Hij leunde achterover, om eens op zijn gemak rond te kijken. Schuin tegenover het verenigingsgebouw zag hij een ander gebouw, dat kennelijk geen gewoon huis was. Het was hoger dan de huizen rondom, de ramen waren groter en het had deuren als een koetspoort. Terwijl hij ernaar zat te kijken, werden die deuren opengegooid en een stroom van kinderen kwam naar buiten gedrongen. Kleinen en groten, jongens en meisjes, alles drong langs elkaar.

Tom keek met grote verbazing en nog groter vermaak. Hij was zo alleen opgegroeid, hij was zo ver van andere kinderen verwijderd gehouden ; de weinige vriendjes en vriendinnetjes, die zijn moeder voor hem had uitgezocht, hadden allemaal, juist als hij, hun lessen thuis in een leerkamer. Voor het eerst van zijn leven zag hij hier een echte school uitgaan. Hij had dikwijls genoeg over zo'n school gelezen, maar hij had zich nooit voor kunnen stellen, dat het daar zo levendig toe zou gaan !

Kijk, een heer en een dame, dat moesten de onderwijzer en de onderwijzeres zijn. Ze stonden met elkaar te praten en deden, of ze heel geen oog hadden voor de kinderen. Maar toen een van de grote jongens wat af wilde pakken van een klein meisje, schoot de dame er op af en gaf dien groten lummel een ongemakkelijk standje. En toen een van de jongens tegen een lantaarnpaal op wilde klimmen, trok de onderwijzer hem dadelijk naar beneden en gaf hem een draai om zijn oren. Goed zo, dacht Tom allebei de keren. Hij glom van plezier. Wat zou hij graag op zo'n gewone school gaan I Wat leek hem dat een genot!

„Moeten de jonge Arenden niet naar school ?" vroeg hij aan John.

John grinnikte weer; dat leek een gewoonte van hem.

„Sommigen van ons zijn al van school af," antwoordde hij. „De anderen nemen zo maar eens vrij als het hun uitkomt. Ze

Sluiten