Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„De laatste heilige Sacramenten, wat zijn dat?” wilde Tom vragen.

Maar Jim en Joe voorkwamen hem.

„We moesten meteen maar gaan slapen,” stelden ze voor.

„Tom komt in mijn tent,” ordonneerde Freddie.

Ze kropen daar naar binnen. Wat stro en dorre bladeren moesten er een bed heten. Freddie gaf Tom één oude deken.

„Als je je kleren aanhoudt, zul je geen kou hebben,” zei hij.

Toen de jongens allebei lagen vroeg Freddie : „Van wie heb jij zo mooi schrijven geleerd?”

„Wel, van mijnheer Barkle,” antwoordde Tom ondoordacht.

„Hoort die ook bij de troep ?” vroeg Fred door.

„Bij de troep ?” vroeg Tom. „Neen, eh, ja, natuurlijk. Dat wil zeggen : hij is de secretaris. Van hem leer ik alles.”

„Ik wou, dat ik zo schrijven kon,” zuchtte Fred.

„O, dat kun je leren,” zei Tom makkelijk. Hij dacht, dat iedere jongen alles leren kon.

„Ik niet,” zei Fred. „Op school ben ik niet meer. En wie zou het mij thuis moeten leren? Mijn vader kan het ook niet.”

Tom lag op zijn rug in het donker te staren. Freddie's stem had zo teleurgesteld geklonken. Alsof hij er vast van overtuigd was, dat hem heel iets moois was voorbijgegaan, omdat hij niet goed schrijven had geleerd. En hij was toch nog maar een jongen! Als je dertien jaar was, kon je alles nog leren!

Tom wist nu al, dat hij zelf wel tot zijn vijf-en-twintigste jaar zou moeten leren. Zo wilde zijn vader het en voor hem zou dat maar wat prettig wezen. Hij ging naar de universiteit, waar hij niet enkel leren zou, maar ook met de andere studenten roeien zou en paardrijden en polo en rugby spelen. En Freddie

Sluiten