Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Doen, en gauw,” zei juffrouw Barbara schichtig.

Toen begrepen de meisjes, dat deze vertoning iets had uit te staan met de verdwijning van master Tom. Ze wilden hem voor geen geld van de wereld iets in de weg leggen. Alleen Rosie, het roodharige kamermeisje, dacht: Wat jammer, dat nu de detective niet in de nabijheid is!

Fred keek eens rond. Hij begreep, dat hij met zijn zeildoek toch niet helemaal klaar kwam. Daar zag hij de rekken staan, die tegen dinertijd met schotels beladen in de lift werden geschoven. Hij wees er naar met zijn groezelige, magere vinger.

„Kunnen daar de benodigdheden op meegedragen worden, juffrouw?” vroeg hij.

„Heel goed, jongeheer,” antwoordde Barbara. „Als ik het zeggen mag, beter dan op dat slappe zeildoek.”

„Wilt u dan even zeggen, wat de koks moeten doen?” vroeg Fred beleefd.

Juffrouw Barbara knikte ijverig van ja.

De koks hadden al nieuwsgierig staan wachten, wat er hier nu toch ging gebeuren. Ze hadden al heel wat geks meegemaakt in hun leven van rondreizen en werken overal, maar zo iets geks nog nooit.

„Zet u de schotels uit de ijskast op die rekken,” beval nu juffrouw Barbara.

„Wel voor de drommel,” zei de hoofdkok weerbarstig. Wat haalde die juffrouw nu in haar hoofd?

Juffrouw Barbara rekte zich uit. „Verstaat u me niet?” vroeg ze. „Dit moet gebeuren, en anders zal het u later berouwen. Het kon u uw betrekking wel eens kosten, dat verzeker ik u.”

Te drommel, dat klonk ernstig 1 Schouderophalend brachten de koks de heerlijke schotels te voorschijn. Daar lagen de gebraden boutjes fijn bruin te glimmen in hun jus. De jongens keken er hun ogen op uit. Wat een kerel, die Tom 1 Hoe had hij het zo

Dne spannende dagen - 9

Sluiten