Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Dank je, dank je,” lachte de father, „ik wil mijn jonge vriendjes van niets beroven. Je hebt al gasten genoeg.”

Dat was zo. Het maal kon niet zo overvloedig worden als Tom zich had voorgesteld. Maar ieder kind kreeg toch iets en de kleine Blackie-towners waren met weinig al heel blij.

„Wat heb jij ? Wat heb jij ?” vroegen ze aan elkaar.

Ze genoten met hun ogen van het lekkers eer ze er van proefden.

Toch moest Tom al gauw de ijsbus open gaan maken.

Maar nu kwam de moeilijkheid. Hoe kreeg hij dat gedaan ? Het ding zat hermetisch gesloten !

De jonge Arenden kwamen in gespannen verwachting om Tom heen staan.

„Het zal een schroef zijn,” zei de één.

„Als je hem eerst maar een puntje open hebt,” meende de ander.

„Met een spijker een gat erin slaan,” adviseerde een derde.

„Reverend father, komt u eens helpen,” riep Fred lawaaierig.

Pater Timmermans kwam kijken.

Hoe komen de jongens aan dat alles ? vroeg hij zich af.

Met een geleerd gezicht boog hij zich over de trommel, maar ook hij was niet op de hoogte van de geheimen van een onvervalste Amerikaanse ijsbus.

„Misschien dat de zusters er verstand van hebben,” zei hij.

„Waar zijn de zusters ?” vroeg Tom ijverig. Hij dacht dat er pleegzusters bij de hand waren en hij wist, dat die hem zeker zouden kunnen helpen. Pleegzusters gingen alle dagen met ijs om.

„Tja, die zijn op het ogenblik eigenlijk in de kerk,” antwoordde de pastoor.

„In de kerk ? Ik vlieg er heen,” zei Tom. Het kwam niet in hem op, dat de zusters daar niet gestoord mochten worden. Hij

Sluiten