Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

:ÉN ALLERGELUKKIGSTE OPLOSSING

geweest was, kon hij zich zp goed indenken, welk een geweldige teleurstelling het voor de jongens geweest moest zijn, al hun plannen zo ineens in duigen te zien vallen, ’t Was waar, zij hadden de tegepslag dapper gedragen, maar dat nam niet weg, dat zij nu voor de moeilijke vraag zaten op welke wijze zij hun vier vrije weken moesten doorbrengen om de teleurstelling van de niet doorgegane Engelse reis een beetje te vergeten. En ómdat havenmeester Brandsma zijn jongen en diens vriend graag een prettige vacantie gunde, piekerde hij. onder het grote vraagstuk mee. Hoe langer hij er over nadacht hoe meer oplossingen hij trachtte te vinden, hoe duidelijker het hem werd, dat het niet zo gemakkelijk zou gaan een plan te maken dat enigszins in de schaduw zou kunnen staan van de mislukte tocht naar Engeland. Een wonder was het dus niet, dat de vader van Kees helemaal niet vrolijk keek.

Met een zucht liet de vader van Kees zijn blik over het glinsterende water gaan, als wilde hij daar zoeken wat hij meende nodig te hebben om zijn zoon en diens vriend een prettige vacantie te bezorgen. Kees’, vader zocht een plan, een vondst, een idee, waarmede hij de beide jongens de ervaren teleur$telling zou kunnen doen vergeten. Op het water was dit natuurlijk niet te vinden. Rustig gleed het voorbij naar de verre zee, die verlokkend wenkte achter de bocht die de rivier Westwaar^s maakte. Hier en daar lag een scheepje rustig te wachten voor het ondernemen van een nieuwe tocht door de brede rivier van het waterrijke Nederland. Statig, als een zwaan in een parkvijver, gleed een grote grijze passagiersboot voorbij. Onwillekeurig, ondanks zijn zorgvolle gedachten, gegrepen door het machtige schouwspel dat zich voor zijn ogen vertoonde, volgde havenmeester Brandsma met zijn blik het grijze schip. Plotseling maakte hij een beweging die enige schrik verraadde. Zijn ogen rustten nu niet meer op het statige schip, maar op een ouwe loods, die een honderdtal meters bezijden het havenhoofd langs de Maaskant stond. Hoe langer de havenmeester naar die vervallen loods keek, die er in het vinnige zonlicht

Sluiten