Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EEN ALLERGELUKKIGSTE OPLOSSING

„Jammer. Nu moeten wij helemaal weer terug om de sleutel te halen.”

Er zat inderdaad niets anders op en welgemoed togen de jongens naar de stad om de sleutel van de schuur bij den eigenaar te gaan halen.

„Wij zullen maar gelijk bij den baas zelf aanlopen”, meende Hans.

„Natuurlijk, dat spaart een heel eind lopen uit.”

Het was niettemin toch nog een goed uur lopen naar de stad, wat in het hete namiddagzonnetje een grote hoeveelheid zweetdruppels kostte. Onderweg namen zij het besluit dat, als de schuur niet al te veel tegen viel, zij het experiment maar zouden wagen.

„Ik geloof dat wij het er best een paar weken zullen uithouden”, zei Kees, topn zij bij den eigenaar van hun aanstaand kampeerterrein aangekomen waren.

„Ik ben er ook vrijwel zeker van", antwoordde Hans.

Aan het loket van het grote kantoorgebouw vertelden zij wat zij wensten. Zij werden binnen gelaten in het privékantoor. Na ongeveer een minuut of tien gewacht te hebben, kwam de eigenaar zelf bij hen.

„Jullie komen om de sleutel van de boetschuur?”, vrpeg hij toen, en de jongens meenden te horen dat er enige verwondering in zijn stem klonk. En tot hun stomme verwondering vervolgde de eigenaar: „Er is nooit een sleutel van de schuur geweest. Vroeger werd zij altijd gesloten met een hangslot. Maar sinds zij niet meer wordt gebruikt, heeft de deur maar los aangestaan,”

Hans maakte zich reeds gereed om met een zekere heftigheid te beweren dat mijnheer zich moest vergissen, want dat de deur wel degelijk met een sleutelslot geslóten was en dat het slot zelfs niet langer dan een paar dagen in de deur kon zitten. Doch was Hans, net als Kees, verbaasd geweest bij het vernemen dat de eigenaar niet in het bezit van een-sleutel was, die verbazing was niets vergeleken bij de grenzeloze verwon-

Sluiten