Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EEN WONDERBARE ONTDEKKING

„Wel neen, Kees. Kijk nu eens hier, Wat is dat? Een lege gemberpot. Wat moeten jullie nu toch ginds met een lege gemberpot doen?”

„Bloemetjes in zetten”, antwoordde Kees, nu toch ook wel een beetje beteuterd.

„Domme jongens, ’n Leeg jampotje heb je in een paar dagen. Dat is net zo geschikt.” Zo wees mevrouw Bakker hen terecht. „En hier”, vervolgde zij, „is dat van jou Kees? Een vloeier en een presse-papier. Wat heb je nu in ’s hemelsnaam aan die dingen daar aan de Maaskant?”

Kees raakte nu helemaal in de war. ’t Was waar, mevrouw had gelijk. Zij hadden met hun dolle kop zo maar ingepakt wat hen het eerst in handen kwam, zonder zich af te vragen of die dingen nu allemaal wel beslist noodzakelijk waren. Zowel Kees als Hans voelden zich hoe langer hoe kleiner worden, toen zij zagen hoe mevrouw Bakker de koffer en pakken een voor een controleerde en er de zotste dingen uit te voorschijn toverde. Zij werden alle twee vuurrood van schaamte, toen zij zagen hoe er uit één der pakken een bromtol te voorschijn kwam. Een stuk speelgoed, waarmede Hans zich in zijn kinderjaren vermaakt had en dat al jaren gedeukt en waardeloos in een kast gelegen had. Zij zagen hoe mevrouw Bakker met stomme verwondering naar het gehavende speeltuig keek, toen in lachen uitbarstte en daarom ijlings de trap afvluchtte naar beneden.

„Wat zeg je er nou van?”, vroeg Kees, met een gezicht of hij zo juist een standje gehad had van een keukenmeisje.

„Qekke boel hier, Kees”, antwoordde Hans grinnekend.

„Wie neemt er nou ook een bromtol mee naar een Kamp?n

„En jij dan. Jij met je vloeier en je presse-papier!”

Doch het komische van de situatie waarin zij zo plotseling verkeerden won het van hun ergernis en weldra lagen zij midden in de bende te brullen van het lachen. Zo vonden hen mevrouw Bakker en mevrouw Brandsma, de beide moeders.

Zij joegen de jongelui naar beneden met de mededeling, dat

Sluiten