Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

TERWIJL HET KAMPVUUR VLAMDE

om je algemene geschiedenis nog eens op te frissen, maar opdat je goed zult begrijpen, wat voor een grote plaats het zwaard bekleedde in het Japanse leven. Het onmiddellijke gevolg van die wapenverering was natuurlijk, dat het beroep van Wapensmid er menigvuldig werd uitgeoefend. Het stond er heel hoog aangeschreven en deze wapensmeden wisten hun beroep zo hoog op te voeren, dat het Japanse zwaard nergens ter wereld zijns' gelijke vindt. Het overtreft in alle opzichten de beroemde Spaanse klingen van Toledo. De klingen van Toledo zijn buigzaam als riet, de Japanse zwaarden juist het tegenovergestelde. Êen Toledo-kling kan men geheel oprollen; losgelaten, zal zij dan weer haar oorspronkelijke vorm terugnemen. Het Japanse zwaard daarentegen is volkomen onbuigzaam. Het is gemaakt van een soort magnetisch ijzer, dat vermengd is met hardstaal. Voor het harden werd het gloeiend gemaakt in een houtskoolvuur. Het vervaardigen van een Japansche kling duurde dan ook In vele gevallen meer dan twee maanden. Tijdens het harden droeg de wapensmid een zwarte baret en ging als volgt te werk. Het lemmet Werd tot het handvat en aan de platte zijde bedekt met een laag klei, nauwelijks een strook van een centimeter vrijlatend aan weerszijden. In de klei werd een merk gedrukt en op het lemmet overgebracht. Nu, na eeuwen is dat merk een zeker bewijs van de afkomst. De stempels dragen doorgaans een afbeelding van Fujiberg, de heilige berg van Japan; ook wel landschapjes waarin door de storm geborgen pijnboomen voorkomen. Het spreekt uit het voorgaande bijna vanzelf, dat de Japanse zwaarden die nog bestaan, trouwens evenals alle overblijfselen van een voorbije tijd, een hoge waarde hebben en gretig voor verzamelingen worden gezocht. Hoe zekerder de afkomst, hoe beroemder de wapensmid was die het vervaardigd heeft, hoe meer geld er voor zo’n wapen wordt gegeven.”

Weer zweeg de vreemdeling even en keek toen de doodstil luisterende jongens aan. Een flauwe glimlach speelde om zijn lippen, toen hij zag hoe gretig zij naar zijn verhaal luisterden*

„Wij leven nu gelukkig in een tijd”, zo vervolgde de vertellet

Sluiten