Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EEN DAG DIE MERKWAARDIG EINDIGDE

niet aan. Zij voelden zich pas wat meer op hun gemak, toe de vreemdeling hen uitnodigde wat naderbij de tafel te schuiven. Qraag voldeden zij aan dit verzoek. Eenmaal aan de tafel gezeten, verloren zij het gevoel van beklemming en durfden zij vrijer te ademen.

De vreemdeling maakte het zich nog een beetje gemakkelijker en vroeg toen: „Nu willen jullie zeker wel eens weten, wat er allemaal aan de hand is?”

Ja, dat wilden zij wel; dat behoefde de vreemdeling niet te vragen, dat kon hij wel zien aan hun ogen. Daar straalde de nieuwsgierigheid zo maar uit.

„Ik denk dat jullie al heel watt veronderstellingen gemakt hebben”, vervolgde de vreemdeling weer.

Opnieuw vertelden de ogen van de jongens, dat hij precies geraden had wat er in hen omging,

De glimlach om de lippen van den vreemden man werd breder en met zichtbaar welgevallen vertelde hij verder: „Ja, dat begrijp ik nu wel. Het is al een hele tijd geleden, maar ik ben ook jong geweest en weet hoe men op een zekere leeftijd graag iets bijzonders achter de normaalste dingen zoekt. In ons geval heeft jullie fantasie je nu eens geen parten gespeeld. Er is hier werkelijk wat bijzonders aan de hand.”

„Heus, mijnheer?”, vroegen de jongens, mi tegelijk.

„Ja, iets heel bijzonders. Jullie herinneren je toch nog wel de geschiedenis, die ik aan het kampvuur verteld heb? De geschiedenis van Masamuni, den beroemden wapensmid van Japan.”

„O ja mijnheer”, haastten de jongens zich te antwoordden, want zij herinnerden zich dat verhaal zeer goed,

„Prachtig”, vervolgde de vreemdeling zijn verhaal. „De geschiedenis, waarin wij met zijn drieën gewikkeld zijn geworden, hangt ten nauwste samen met wat ik jullie over die Masamuni heb verteld. De zaak is deze. Een bekend kunsthandelaar wiè, doet^ er op het ogenblik niet toe, dat zullen we later wel vernemen heeft in opdracht van een bekend verzamelaar een

Sluiten