Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EEN DAG DIE MERKWAARDIG EINDIGDE

met smaak hun middagprakje, dat Hans, boven Kees’ verwachting, zonder iets te vergeten had gereed gemaakt. De daarop volgende middag brachten zij door met een flinke roeitocht op de Nieuwe Maas. Zij gingen verder dan zij gewend waren, alleen maar om niet vroeg terug te wezen. Gedurende die tocht spraken zij weinig; en als zij iets zeiden, was het over het avontuur dat zij binnen enkele uren hoopten te beleven. Tegen dat het tijd werd voor de avondboterham kwamen zij terug. Nog veel eerder dan .zij gedacht hadden. Met schrik rekenden zij uit, dat er nog heel wat uren moesten verstrijken eer zij zich naar de loods zouden kunnen begeven Zij probeerden de tijd te doden met lezen, maar verhalen die hen anders in spanning wisten te houden, boeiden hen nu niet. De werkelijkheid was misschien veel mooier, veel sterker dan de fantasie van een schrijver scheppen kon. Tussen de regels door schemerde het gelaat van den vreemdeling, doemde voor hen op het politiebootje dat op nachtelijke patrouille was. Zij zagen den beroemden wapensmid Masamuni door de wilgenblaadjes gluren. Boven zijn hoofd schommelde een vlammend zwaard en een harige klauw probeerde het te stelen. Het slot was dan ook, dat zij het boek in een hoek smeten en maar een wandeling gingen maken op het terrein om te proberen die dwaze, fantastische beelden te verjagen. Doch ook tijdens de wandeling bleef de onrust in hun bloed, de klok ging veel te langzaam en als de toren uit de stad verteld had hoe laat het was, scheen er een eeuw voorbij te gaan voor hij weer geluid gaf. Hun onrust verdrijven met luidruchtigheid durfden zij niet. Er kon immers ergens in hun nabijheid wel een vijand verscholen zitten. Stel je voor, dat zij plotseling voor een van die schurken kwamen te staan! Wat moesten zij dan doen? Neen, zij waren verplicht rustig en zonder leven te maken het afgesproken uur af te wachten, wilden zij hun belofte, den vreemdeling gedaan, niet schenden. Daarna kropen zij maar in de tent en probeerden, lui liggend in hun slaapzak, de uren te verslaan.

Langzaam viel de duisternis in. Het kampvuur ontstaken zij

Sluiten