Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EEN VERRASSENDE ONTKNOPING

verbrak de stem van den inspecteur de dreigende stilte en vroeg: „Die man met die volmacht, commissaris, droeg die man een wit vest met veel bloemen?”

„Ja, ja. Ik begrijp uw onrust. U hebt in hem vermoedelijk een misdadiger gezien, doch U zult wel begrijpen dat hier natuurlijk een vergissing in het spel moet zijn.”

Inspecteur Blok kreunde.

Het gehele gezelschap begreep wat er gebeurd was. Met dat zogenaamde officiële document was het den vreemdeling gelukt, alle controleposten te passeren. Matroos Faber was niet zo gelukkig geweest en gearresteerd. Toen had de vreemdeling, brutaal den commissaris zijn volmacht onder de neus geduwd en zijn kameraad en medeplichtige opgeëist. De commissaris had niet mogen weigeren en weg waren de schavuiten.... weg de parel!

De commissaris had misschièn nog nimmer zulke zonderlinge bezoeker gehad. Inplaats van blij te zijn dat de dief in veilige hadden was en op weg om achter slot en grendel geborgen te worden, keken zowel de inspecteur als zijn kameraden of zij hun laatste oortje versnoept hadden.

„Ik geloof, dat ik U een teleurstelling bereid heb, niet?”, vroeg de commissaris min of meer uit het veld geslagen.

Inspecteur Blok knikte en probeerde wat weg te slikken. „Ja, een teleurstelling. Dat document is vals. Handig nagemaakt. Die man met dat vest is de misdadiger.” •

Toen viel de commissaris achterover in zijn stoel. Van schrik sloot hij de ogen. Toen hij de ogen weer opende was zijn kamer leeg. Want na de commissaris opmerkzaam gemaakt te hebben op zijn vergissing, was de inspecteur de kamer uitgehold, achtervolgd door zijn metgezellen die begrepen dat de inspecteur wilde proberen de schade in te halen.

Met een sprong zat de inspecteur achter het stuur. En hij had zo’n haast, dat oom Henri nog maar net de treeplank kon bereiken en al rijdende zich naar binnen moest werken.

Toen ging het er vandoor

Sluiten