Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

BESLUIT

verbijsterende mededeling kwam zo onverwacht, dat zij een ogenblik geen woord konden uiten. Maar toen kwamen hun tongen los !

„Maar, vader en moeder,” stotterde Hans plotseling, bevreesd wordend dat die hun toestemming niet zouden geven.

„Alles in orde, zowel voor jou als voor je vriend. Je ouders vinden het goed. Ik denk, dat zij al bezig zijn je reisbenodigdheden bijeen te zoeken. Morgen vroeg halen we een pas en klaar Is de boel.”

„En mijn zaak?”, vroeg oom Henri gewichtig.

„Ik denk, dat het slagen van de parel-ondememing wel een paar dagen vacantie verdiend heeft, niet?”

„Ongetwijfeld. Ik ga direct bellen en zorgen dat ik vrij ben.”

Even later kwam de heer Westwood tot de ontdekking dat hij alleen was. Hij trad op de verlichte serre toe, vlijde zich languit in een rieten leunstoel, stak een sigaar op en glimlachte vaderlijk, toen hij in de vestibule de heldere stemmen van de jongens hoorde, die geestdriftig zongen: „Wij gaan naar Engeland! Wij gaan naar Engeland. Wij nemen Masamuni mee!”

„Ja,” mompelde hij. „Het verleden spreekt nog tot onze jongens, en gelukkig maar ook. Dat het heden uit het verleden kracht moge putten.”

„Zo zij het!”, antwoordde plotseling een stem.

Het was oom Henri, die de woorden verstaan had, al waren zij ook maar gemompeld.

„Ja, zo zij het”, antwoordde de detective.

Toen notaris Bakker boven kwam om te zien waar de herrie die hij hoorde, vandaan kwam, vond hij tot zijn stomme verbazing twee jongens en twee volwassen mannen die elkander een hand hadden gegeven en in een kring de vestibule ronddansten, steeds maar zingend: Masamuni gaat nooit verloren!

Wat kon de notaris anders doen dan meedansen?

Sluiten